Βόλτες στην έρημη Αθήνα
Ίσως να είμαι ο μόνος που το λέει, αλλά αυτή η εικόνα της ερημιάς που παρουσιάζει η πόλη τον τελευταίο καιρό μου έχει σπάσει τα νεύρα, ειδικά τη στιγμή που εγώ είμαι ακόμα εδώ-έστω όχι για πολύ… Δεν είναι δυνατόν να κάνεις το Βούλα-Φιξ σε ένα τέταρτο με το λεωφορείο. Δεν είναι δυνατόν να είναι άδειο το Θησείο. Πού πήγε ο κόσμος, τα μποτιλιαρίσματα, οι φωνές, τα κορναρίσματα; Μόνο ηλιοκαμένοι τουρίστες κυκλοφορούν αύγουστο μήνα στην Αθήνα, από αυτούς που περνάνε και βρωμάει όλη η Πλάκα αντηλιακό και σε ρωτάνε σε μια αδιευκρίνιστη, διεθνή διάλεκτο: μαγκαζίνιε?? σύνταγκμα?? μέτρο?? και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε. Όλα τα υπόλοιπα πλάσματα της φύσης είναι είδος προς εξαφάνιση και εσύ αρχίζεις να μοιάζεις στην καρέτα-καρέτα πριν καλά-καλά κατηφορίσεις προς το Ιόνιο!
Όλοι λατρεύουν να λένε πόσο όμορφη είναι η πόλη τον αύγουστο, αλλά αρχίζω να αναρωτιέμαι μήπως είναι από αυτούς που λείπουν όλο τον μήνα. Γιατί μια πόλη χωρίς ανθρώπους είναι απλά ένας σωρός από τσιμέντο! Πάντα αιρετικός το ξέρω!!
Υπάρχουν βέβαια και οι όμορφες στιγμές, ακόμα κι έτσι! Με το δροσερό αεράκι να φυσάει, τους υπαίθριους μουσικούς στους δρόμους, τη γαλήνη της νύχτας. Ναι φυσικά, ο ρομαντισμός δεν πεθαίνει ποτέ!
Παρόλα αυτά, ετοιμάζομαι να αναχωρήσω κι εγώ προς πιο νησιωτικούς προορισμούς, για κανένα μπανάκι σε παραλίες όπου θα υπάρχουν και άλλα είδη, εκτός από αξιαγάπητες γριούλες και συμπαθέστατους συμπολίτες μας που κατάγονται από γειτονική μας χώρα. Πάω να κολυμπήσω σε γαλαζοπράσινα νερά, και να φαντασιωθώ ότι είμαι στη Χαβάη (κόλλημα και αυτό, μα τα γεγονότα με προκαλούν!)
Με ένα μοχίτο δίπλα στη θάλασσα…
Χάθηκα από το μπλόγκι μου το ξέρω… Η αλήθεια είναι ότι η έμπνευση μερικές φορές τελειώνει (εάν υπήρξε και ποτέ…) Διότι ως γνωστόν άμα τελειώσουν τα ερεθίσματα από την πραγματική ζωή, τελειώνει και η έμπνευση για την e-ζωή… Και τώρα μετά βίας γράφω, είναι η αλήθεια, για να μην έχω μηδέν δημοσιεύσεις όλο τον Ιούνιο…. Όχι ότι έχει και καμιά σημασία δηλαδή. Απλά έτσι, να μην φαίνεται άδειο το κάδρο του e-ειδώλου του εαυτού μου… Μερικές φορές σκέφτομαι μάλιστα ότι ούτε αυτός ο e-martini κατάφερε να γίνει όπως είχε σχεδιαστεί αρχικά, αλλά μεταβλήθηκε σε κακέκτυπο του πραγματικού.
Σκέφτομαι βέβαια ότι τώρα που σφίξανε και οι ζέστες, αυτό το τζάκι στον τίτλο είναι εντελώς εκτός κλίματος και αναρωτιέμαι μήπως τελικά αυτό φταίει για την κακοδαιμονία του ιστολογίου. Μήπως να το μετονομάσω λοιπόν; Όχι ότι είμαι σε καμιά παραλία και πίνω μοχίτο… Απλά λέμε τώρα! Έτσι και αλλιώς μήπως και το χειμώνα είχα τζάκι; Ένας αστικός μύθος ήταν και αυτός. Θα μπορούσα λοιπόν να μετονομάζω το μπλογκ, έξι μήνες έτσι, έξι μήνες αλλιώς. Σαν την Περσεφόνη ένα πράμα: έξι μήνες στο φως της γης, άλλους τόσους στο σκοτάδι του Άδη.
Πόσο παραστατικός αυτός ο μύθος! Ήταν πάντα ο αγαπημένος μου. Μήπως τελικά όλα στη ζωή έτσι δεν είναι; Με την καλή και την ανάποδη. Μια όψη φανερή και μια αθέατη και ερεβώδη. Και όμως να συνδέονται τελικά, έστω και αταίριαστα, και κανείς να μην το καταλαβαίνει. Αυτό που δεν θυμάμαι, όμως, είναι εάν ήταν δικιά της επιλογή της Περσεφόνης ή της το επιφύλαξαν οι θεοί. Γιατί μερικές φορές τα όρια μεταξύ επιλογής και τύχης είναι δυσδιάκριτα και τα παιχνίδια της μοίρας απρόβλεπτα… Αλλά και πάλι, και εάν ακόμη δεν ήταν εκούσια επιλογή η ζωή της Περσεφόνης, γιατί δεν βρήκε τη δύναμη να το αλλάξει;
Συμπέρασμα: πρέπει να ξαναδιαβάσω το μύθο και να κόψω τα μοχίτο…
A, και μέχρι να καταλήξω εάν το θέλω εγώ ή μου το επέβαλλε το λάιφστάιλ, ψηφίστε για το όνομα του blog!
Η εκδίκηση της μύγας
Αντιγράφω από το in.gr :
Γενετιστές καταφέρνουν να ελέγξουν τη λίμπιντο της μύγας
Το «κουμπί» του φλερτ κατάφεραν να ελέγξουν στη μύγα των φρούτων Βρετανοί και Αμερικανοί Ερευνητές. Τροποποίησαν τις μύγες ώστε τα εγκεφαλικά κύτταρα που ελέγχουν την σεξουαλική συμπεριφορά να ενεργοποιούνται στο εργαστήριο με παλμούς φωτός.
κλπ κλπ κλπ….
Επόμενο βήμα των επιστημόνων είναι να προσδιορίσουν το «διακόπτη» που ενεργοποιεί το κύκλωμα του φλερτ ειδικά στις αρσενικές μύγες.
Ε, ντάξει, μετά από αυτό τα έχω δει όλα….
Νομίζω ότι η μύγα θα πρέπει να είναι πάρα πολύ υπερήφανη που ασχολούνται μαζί της σε τέτοιο βαθμό. Πιστεύω, όμως, ότι για να έχει δίκαιη μεταχείριση όλο το ζωικό βασίλειο, θα πρέπει επόμενος σταθμός της συγκλονιστικής αυτής επιστημονικής έρευνας να είναι η μελέτη των οιστρογόνων της ακρίδας και της τεστοστερόνης της αμοιβάδας. Χώρια που μπορεί έτσι να ανακαλυφθεί και σκάνδαλο από ντοπαρισμένα βακτήρια στην ολυμπιάδα των εντόμων…
Άσχετο, αλλά πάντα έλεγα ότι η πολλή επιστήμη βλάπτει. Εγώ πώς έμπλεξα μαζί της δεν ξέρω. Μάλλον θα τα παρατήσω όλα και θα γίνω μπάρμαν στη Χαβάη.
Καυτές σκηνές με την Όλγα Φαρμάκη
Λόγω Καθαρής Δευτέρας, έφαγα πολύ ταραμοσαλάτα και μου έπεσε λίγο βαριά να πω την αλήθεια. Έτσι, είπα να κάτσω να γράψω κανένα άρθρο στο blog μέχρι να χωνέψω και να βγω για κάνα περίπατο. Μπαίνοντας όμως, συνηδειτοποίησα ότι η επισκεψιμότητα μου έχει πάρει την κατιούσα τις τελευταίες μέρες. Θα σας δικαιολογήσω, βέβαια, λόγω του απαραίτητου αποκριάτικου ξεσαλώματος. Παρόλα αυτά, όμως, κρίνω ότι πρέπει να ληφθούν κάποια δραστικά μέτρα, με επιθετική διαφήμιση, για την τόνωση της αναγνωσιμότητας του παρόντος ιστολογίου.
Θυμήθηκα που λέτε μια συζήτηση που είχα τις προάλλες σχετικά με την αποτελεσματικότητα των παραδοσιακών ξέκωλων διαφημίσεων. Δηλαδή, το θέμα είναι: καλά την διαφήμιση με το έξαλλο γκομενάκι την προσέχεις, αλλά στο τέλος τι σου μένει; Το γκομενάκι ή το προϊόν; Έτσι έρχεται αυτομάτως στο μυαλό η γνωστή διαφήμιση με την Όλγα, όπου πλένει ένα αυτοκίνητο.
Η αλήθεια είναι ότι έχω δει πολλές φορές το σποτάκι, αλλά ποτέ δεν κατάφερα να συγκρατήσω τι διαφημίζει: το απορρυπαντικό, το αμάξι ή το κινητό;;; Ιδού το ερώτημα! Διότι άμα δεν συγκρατείς το προϊόν, τσάμπα τα ευρώπουλα που έσκασες στην Όλγα!
Σαν γνήσιος μηχανικός, λοιπόν, με αναλυτικό πνεύμα και ροπή προς το πείραμα και την παρατήρηση, είπα να διεξάγω και εγώ μια έρευνα, να δω πόσους αναγνώστες θα κερδίσω διαφημίζοντας καυτές σκηνές με την Όλγα! Και φυσικά πόσο πιστοί θα αποδειχτούν οι νέοι αναγνώστες στο προϊόν-ιστολόγιο!!! Άντε να δω αποτελέσματα!
ΥΓ 1: Άντε και μετά την Όλγα, να ευχηθώ καλή σαρακοστή σε όλους, με νηστεία και προσευχή! 
YΓ 2: Ελπίζω να μην με κυνηγήσουν για πληρωμή δικαιωμάτων λόγω διαφήμισης!!! Έχει τρομάξει ο μικρός και αθώος blogger με όσα συμβαίνουν γύρω του!!!!
Στην παραλία…
Είδα χθες για άλλη μια φορά, μετά από πολύ καιρό, την “Παραλία”. Μια ταινία που μου θύμισε τα εφηβικά μου χρόνια, τότε που την είχα πρωτοδεί και είχα εκστασιαστεί από τα μαγικά της τοπία και την αίσθηση της ελευθερίας, της περιπέτειας και της φυγής από μια καθημερινότητα που πολλές φορές δεν διάλεξα. Το περίεργο είναι ότι τα ίδια ακριβώς συναισθήματα μου δημιούργησε και αυτή τη φορά.
Η φίλη φωτεινούλα προσκάλεσε-προκάλεσε να γράψω τι θα ήθελα να μπορούσα να κάνω. Ε λοιπόν, θα ήθελα να ζήσω μια παρόμοια περιπέτεια, να γίνω και εγώ ένας αστικός μύθος, να χαθώ σε παραμυθένιες παραλίες, να ζήσω χωρίς περιορισμούς, μακρυά από τον πολιτισμό όπως τον ξέρουμε, μακρυά από την καθημερινότητα και τη ρουτίνα μιας ζωής που πολλές φορές σκέφτομαι αν ήταν δική μου επιλογή. Σκέφτομαι καμιά φορά ότι θα ήθελα να πάρω ένα σακίδιο στον ώμο, να τα αφήσω όλα πίσω, όλες τις έγνοιες και τα προβλήματα και να φύγω. Να αφήσω τον καθωσπρεπισμό στον οποίο έχω συνηθίσει και να κάνω του κεφαλιού μου. Να ξυπνήσω ένα πρωί σε μια παραλία, αντικρίζοντας την ανατολή του ήλιου και αγναντεύοντας τον απέραντο ωκεανό. Να γνωρίσω κόσμο καινούριο, διαφορετικό, να χορεύω και να ερωτευτώ μπροστά σε μια φωτιά, μια νύχτα, σε μια παραλία, στο μέσο του πουθενά….
Ναι, το ξέρω, χρειάζομαι διακοπές….. Ναι, το ξέρω, βλέπω πολλές ταινίες…..
Ίσως όμως να μπορέσω να πραγματοποιήσω μια μέρα αυτό το όνειρο, έστω ως ένα βαθμό, αρκεί να το αποφασίσω πραγματικά……
Back to life…..
Σοβαρά τώρα, αυτό που πραγματικά θα ήθελα ήταν να είχα κάποιο ταλέντο. Να ήμουν σε κάτι πραγματικά καλός. Αν και ποτέ δεν ήμουν ιδιαίτερα θρήσκος, πάντα πίστευα ότι οι θεοί δίνουν σε κάθε άνθρωπο και από κάποιο χάρισμα, κάτι ιδιαίτερο για να πορευτεί στη ζωή. Άλλος έχει την ομορφιά, άλλος την εξυπνάδα, άλλος είναι ταλέντο στο ποδόσφαιρο, άλλος στις τέχνες. Εγώ ακόμα το αναζητώ. Μακάρι να μπορούσα λοιπόν να βρω τον εαυτό μου, ποιος είμαι, ποιο είναι το χάρισμα μου, το εφόδιο μου σε αυτόν τον κόσμο. Ίσως η αναζήτηση να μην είναι εύκολη, να πάρει χρόνο, ή μπορεί η απάντηση να είναι μπροστά μου και να μην μπορώ να τη δω. Ίσως…
Εντάξει πολύ αμπελοφιλοσοφία θα πείτε… Ναι το ξέρω, δίκιο θα έχετε…. Ίσως επειδή ντρέπομαι να πω την αλήθεια, ότι αυτό που θα ήθελα ήταν να μουν 20 πόντους ψηλότερος με γραμμωμένους κοιλιακούς. Να ήμουν από αυτούς τους τυπάδες που σκάνε μύτη στην παραλία ( να λοιπόν που δεν αναιρεί και το προηγούμενο όνειρο! ) και πέφτουν οι γκόμενες σαν τα κοτόπουλα…! Αχ και να μην περνούσα απαρατήρητος σε αυτόν τον κόσμο (αλήθεια διαβάζει κανείς;)….
Ναι, το ξέρω, είμαι πολύ πεζός…..
Ναι, το ξέρω, βλέπω πολλές ταινίες ( και ακόμα περισσότερο nip tuck )…..
Κωδικός: βίζα
Σε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς που ζω τελευταία και κάτω από την πίεση της εξεταστικής, ένα πράγμα που με ενθουσιάζει είναι η προοπτική του ταξιδιού στη Νέα Υόρκη που ετοιμάζουμε με τη σχολή. Ευκαιρία για ξεκούραση και ξεσάλωμα. Πριν να φτάσουμε εκεί βέβαια, προηγείται η άκρως σοβαρή διαδικασία της έκδοσης βίζας. Μετά από αυτή την ιστορία μου φαίνεται θα πρέπει να αναθεωρήσω τις απόψεις μου για τη γραφειοκρατία και το φακέλωμα του ελληνικού κράτους. Πριν φτάσεις λοιπόν στον υπάλληλο της πρεσβείας, πρέπει να συμπληρώσεις μια αίτηση με τα στοιχεία σου. Να τη συμπληρώσεις ηλεκτρονικά, βεβαίως βεβαίως, για την εύκολη καταχώρηση των στοιχείων σου….:) Η αίτηση αυτή περιλαμβάνει πολλές ενδιαφέρουσες ερωτήσεις. Ιδού λοιπόν μια πρόχειρη ανθολογία:
- Ήσασταν ποτέ πόρνη ή νταβατζής για πόρνες?
( Κοιτάξτε εγώ δεν το είχα σκοπό να ασχοληθώ με τέτοιες δραστηριότητες, αλλά μια φίλη, φτωχή πλην τίμια κοπέλα, έμεινε στους πέντε δρόμους η καημένη και η πουτάνα η ζωή την έσπρωξε σε αυτό το επάγγελμα. Τι να κάνω, να μην τη βοηθήσω, να μην την προστατέψω στο νέο της ξεκίνημα; )
- Ήσασταν ποτέ χρήστης ναρκωτικών?
( Ναι, αλλά μην ανησυχείτε, δεν θα τα μάθω στα αθώα αμερικανόπουλα που δεν έχουν ξανακούσει για τέτοια πράγματα… )
- Συμμετείχατε σε διώξεις οργανωμένες από το ναζιστικό καθεστώς της Γερμανίας;
( Όχι, αλλά καλά κάνετε και ρωτάτε γιατί ο 80χρονος γείτονας μου που είχε συμμετάσχει είναι ακόμα στην ενεργό δράση. )
- Είστε μέλος τρομοκρατικής οργάνωσης;
( Ναι, είμαι στην αλ κάιντα, αλλά βλέπετε εμείς οι άραβες είμαστε ντόμπροι άνθρωποι, δεν ντρεπόμαστε να το πούμε. Άλλωστε εμπιστεύομαι πλήρως την εχεμύθεια της υπηρεσίας σας. )
- Πάσχετε από κάποια ψυχική διαταραχή;
( Ναι, αλλά βλέπετε έχω επίγνωση της κατάστασης μου. )
- Έχετε λάβει μέρος σε κάποια ένοπλη διένεξη;
( Ναι, είχα πολεμήσει στον πόλεμο Ζιμπάμπουε-Ουγκάντα, όταν η Ουγκάντα ήθελε να λέγεται σκέτο Ουγκ, πράγμα που δεν μπορούσαμε να δεχτούμε εμείς οι ζιμπαμπουϊανοί, λόγω της ζιμπαμπουϊανής προέλευσης της λέξης ουγκ, οπότε και τους αναγκάσαμε να προσθέσουν το –άντα, πράγμα που δέχτηκαν με δυσκολία, ιδίως οι γυναίκες τους, αφού δεν θέλανε να φαίνονται πάνω από –άντα. Νομίζω είναι απαραίτητη πληροφορία αυτό, διότι αν υπάρξει καβγάς με ουγκαντιανούς στο central park, θα ξέρετε τώρα την αιτία. Πρέπει να παρατηρήσω βέβαια ότι αυτή η ερώτηση περιλαμβάνεται στην αίτηση που συμπληρώνουν μόνο οι άντρες. Αυτό αποδεικνύει πόσο σεξιστές είναι τελικά οι αμερικανοί. Γι’ αυτό η Χίλαρυ πήρε το πτηνό στις εκλογές. Όλα έχουν μια εξήγηση τελικά… )
- Ποιες χώρες έχετε επισκεφτεί τα τελευταία δέκα χρόνια;
( Γαλλία, αλλά παρακαλώ μην την βομβαρδίσετε επειδή την επέλεξα για διακοπές πριν από την Αμερική. )
- Όνομα-διεύθυνση-τηλέφωνο των σχολείων όπου έχετε σπουδάσει.
( 1ο Αθηνών, αλλά αν μιλήσετε με το γυμνασιάρχη, να ξέρετε ότι ο Γιαννάκης με είχε χτυπήσει πρώτος στην πρώτη γυμνασίου και δεν είχα βάλει εγώ την καρφίτσα στην καρέκλα της καθηγήτριας στη δευτέρα γυμνασίου. )
- Ονόματα και σχέσεις σας με τα άτομα που θα ταξιδέψουν μαζί σας.
( Σας στέλνω συνημμένο με τα ονόματα και των διακοσίων ηλεκτρολόγων που θα είμαστε στην εκδρομή. Για τις σχέσεις, να ξέρετε ότι τα έχω με τη Μαρία, αλλά πηδιέμαι και με την Ελένη καμιά φορά, όταν λείπει ο δικός της στο εργαστήριο. Με το Γιώργο δε, τσακωθήκαμε, γιατί ήθελε να μου πάρει πίπα ένα βράδυ. Την κουνάει την αχλαδιά τελικά… )
Τώρα που τελείωσα τη συμπλήρωση της αίτησης είμαι πολλαπλά ικανοποιημένος. Απέδειξα την απόλυτη ειλικρίνεια μου. Νομίζω θα το εκτιμήσουν αυτό στην πρεσβεία και θα μου δώσουν τη βίζα χωρίς δεύτερη κουβέντα. Πιστεύω άλλωστε ότι όλοι επιδεικνύουν την ίδια ειλικρίνεια. Έτσι, μπορούν να μη δώσουν βίζα στους κακούς ανθρώπους που θα μείνουν αναγκαστικά μακρυά από τη χώρα. Οι αμερικανοί πολίτες μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι.
Του αγίου ανήμερα….
Χαιρετώ τον κόσμο ολόκληρο…
Βλέπετε για άλλη μια φορά δεν κράτησα τις υποσχέσεις μου, δεν είμαι καθόλου αξιόπιστο άτομο τελικά… Αυτό το blog που ξεκίνησε τόοσο φιλόδοξα, έμεινε κάπου στην πορεία η υλοποίηση του… Κλασικός martini θα πουν μερικοί… Ποτέ δεν θα μπορέσω να κάνω πράξη ότι υποσχεθώ…Δεν πειράζει όμως. Εξεταστική έρχεται, χιόνια πλησιάζουν, που θα πάει θα κλειστώ σπίτι και θα γράφω…!
Αυτά για αρχή…Σήμερα όμως είναι και του αγίου. Και μη ρωτήσετε ποιανού αγίου… Τηλεόραση δεν ανοίξατε καθόλου; Μα τι κακό είναι αυτό πια με τις καρδούλες και τις σοκολατίτσες! Και μέσα σε αυτό το όμορφο κλίμα (είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα), κάθομαι και ακούω μουσικούλα να κάνω κέφι και να σκεφτώ… Τι να σκεφτώ; Την πρόσκληση μέσω ενός φιλικού blog να γράψω αγαπημένα ποιήματα και σοφά λόγια.
Δύσκολο μπορώ να πω. Μάλλον δεν είμαι και τόσο κουλτουριάρης τελικά και ίσως αυτό που θα γράψω να είναι αρκετά τετριμμένο:
Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι να΄ναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,
αν μέν΄ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.
(….)
Πάντα στον νου σου να ΄χεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί είν΄ ο προορισμός σου.
Αλλά μη βιάζεις το ταξίδι διόλου.
Καλύτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει
και γέρος πια ν΄αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.
Η Ιθάκη σ΄έδωσε το ωραίο ταξίδι.
Χωρίς αυτήν δεν θα βγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.
Αυτό είναι το αγαπημένο μου ποίημα. Το ταξίδι της ζωής, όπου σημασία δεν έχει το τέρμα αλλά τι θα ζήσεις στο ενδιάμεσο. Δυστυχώς πολλές φορές το ξεχνάω και εγώ ο ίδιος και αγχώνομαι για πράγματα που δεν θα έπρεπε. Όπως είπα και στην αρχή στα μεγάλα, μακρόπνοα σχέδια ποτέ δεν ήμουν καλός. Αλλά δεν πειράζει στην τελική. Αυτό που αξίζει είναι να ζεις τη στιγμή. Γιατί αυτό που θα θυμάσαι στο τέλος της διαδρομής θα είναι αυτές οι στιγμές, ίσως απλές και καθημερινές, που χαράσονται τόσο βαθιά που κανείς δεν τις ξεχνάει…
Αρκετά μελώσαμε όμως παλι. Ώρα να σας αφήσω και να απολάυσω την ειδική -με γέμιση κεράσι- σοκολάτα μου…Cheers!
