Ασφαλιστικό δημοψήφισμα
Όλο τον τελευταίο καιρό, η χώρα συγκλονίστηκε από πρωτοφανείς απεργίες που παρέλυσαν από τo δίκτυο της ΔΕΗ και τα σκουπίδια έως τις συγκοινωνίες, για πολλές μέρες. Αφορμή, για άλλη μια φορά, το καινούριο ασφαλιστικό νομοσχέδιο που περνά αυτές τις μέρες η κυβέρνηση από τη βουλή. Τι περιλαμβάνει ακριβώς; Πολλά και διάφορα… Που θίγουν πολλούς και διάφορους. Στην ίδια κατεύθυνση που έχουν κινηθεί όλα τα προηγούμενα ασφαλιστικά νομοσχέδια από όλες τις προηγούμενες κυβερνήσεις…
Στην Ελλάδα, εκτός από την Eurovision κάθε χρόνο και τις εκλογές κάθε τέσσερα, έχουμε και έναν ακόμα θεσμό που μονοπωλεί το ενδιαφέρον του κοινού: την επίλυση του ασφαλιστικού, θεσμός που ανεβαίνει κάθε οχτώ χρόνια. Γιατί κάθε οχτώ χρόνια όμως; Κανένας αριθμός δεν είναι τυχαίος… Οχτώ χρόνια λοιπόν, διότι κάθε κυβέρνηση που σέβεται τον εαυτό της καταβάλλει μια προσπάθεια να το επιλύσει, την δεύτερη τετραετία όμως, για να προλάβει να απολαύσει τους καρπούς της εξουσίας… Μητσοτάκης ’92, Σημίτης 2000-2001, Καραμανλής 2008… Να δούμε για πόσο ακόμα θα ανεβαίνει το έργο…
Το ερώτημα φυσικά είναι το γιατί. Ίσως γιατί το πρόβλημα είναι υπαρκτό, καθώς λόγω της δημογραφικής εξέλιξης το σύστημα φτάνει στα όρια του, όπου κάθε εργαζόμενος θα πρέπει να τρέφει και από ένα συνταξιούχο. Δυστυχώς, όμως, καθώς το πρόβλημα απαιτεί και επώδυνες λύσεις, και καθώς κάθε φορά η εκάστοτε αντιπολίτευση επιδιώκει να αποκομίσει πολιτικά οφέλη, στρεφόμενη εναντίον και μέτρων που και η ίδια θα προωθούσε ως κυβέρνηση, φτάνουμε στο αποτέλεσμα ποτέ να μην λαμβάνεται κανένα μέτρο, από τον φόβο του πολιτικού κόστους, και το πρόβλημα να διαιωνίζεται και να επιδεινώνεται συνεχώς. Ίσως όμως το να ζητήσω να υπάρξει κάποια στιγμή μια συμφωνία όλων των κομμάτων σε μια λύση, ώστε να λάβει τέλος αυτός ο αέναος κύκλος μεταρρυθμίσεων που ποτέ δεν φέρνει λύση, να ακούγεται υπερβολικά ουτοπικό ή και πολιτικά αφελές…
Αυτή τη φορά, εκτός από τα συνηθισμένα μέτρα που προτείνονται (αύξηση ορίων ηλικίας, κατάργηση πρόωρων συντάξεων γυναικών κλπ), κεντρικός άξονας της μεταρρύθμισης είναι η ενοποίηση ταμείων, έτσι ώστε τα οικονομικά υγιή να υποβοηθήσουν ( ή αλλιώς να επιβαρυνθούν με ) τα προβληματικά. Διότι στην Ελλάδα, κανείς δεν κοιτά να μιμηθεί ένα πετυχημένο μοντέλο, αλλά να το ισοπεδώσει. Κανείς φυσικά δεν μπήκε στον κόπο να αναζητήσει τους λόγους για τους οποίους κάποια ταμεία έχουν μεγάλα αποθεματικά ενώ κάποια άλλα είναι ελλειματικά. Κανείς δεν αναρωτήθηκε πόσες εισφορές πληρώνει ο μηχανικός και πόσες ο εργαζόμενος του ΙΚΑ. Κανείς δεν σκέφτηκε πόσα έσοδα χάνουν τα ταμεία από την παραοικονομία και την εισοφοροδιαφυγή. Για να μην μιλήσει κανείς για τις κομματικοκρατούμενες, διεφθαρμένες διοικήσεις των ταμείων (τα ομόλογα ξεχάστηκαν πολύ γρήγορα). Όλα αυτά είναι ζητήματα που δεν απασχολούν ούτε την κυβέρνηση που προωθεί τα μέτρα, αλλά ούτε και την αντιπολίτευση και δη την μονίμως ωρυόμενη αριστερά. Η έλλειψη προτάσεων, ο αρνητισμός και η αντίδραση για την αντίδραση έχουν ως αποτέλεσμα η όποια μεταρρύθμιση να περνά χωρίς συζήτηση.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, ο ΣΥΡΙΖΑ πρότεινε τη διενέργεια δημοψηφίσματος για το νέο νομοσχέδιο. Πρόταση πολιτικά όχι απλά σωστή αλλά διαβολική, που αποδεικνύει ποιος ασκεί πλέον χρέη αξιωματικής αντιπολίτευσης, παράλληλα με την οριστική απαξίωση του ΠΑΣΟΚ. Επί της ουσίας, όμως, κάτι τέτοιο πάλι δεν θα έλυνε το πρόβλημα, καθώς στο θέμα δεν γίνεται να τοποθετηθείς με ένα ναι ή ένα όχι. Και αυτό επειδή όλοι μα όλοι θα σταθούν στα αρνητικά σημεία που τους θίγουν, καμία νέα πρόταση δε θα ακουστεί, όλα θα μείνουν ως έχουν.
Είτε περάσει είτε όχι ο νόμος, είτε εφαρμοστεί είτε όχι, χαμένος θα βγει για άλλη μια φορά ο κόσμος. Και κερδισμένοι οι επαγγελματίες πολιτικοί και συνδικαλιστές όλων των χώρων ανεξαιρέτως.
Και κάτι σοβαρό…
Οι αδελφοί Κύπριοι εξέλεξαν χθες ως πρόεδρο έναν “κομμουνιστή”, έστω μόνο κατ’ όνομα. Και εκεί που ελπίζαμε ότι θα λυσσάγανε οι αμερικανοί και θα έβγαινε το cnn με συνεχείς ζωντανές ανταποκρίσεις κρούωντας τον κώδωνα του κινδύνου, έτσι για να γελάσουμε και λίγο βρε αδερφέ, τελικά μάλλον δεν αντέδρασαν καθόλου. (Ενδεικτικό του πόσο ασήμαντοι είμαστε άραγε;)
Πάντως από την ιστορία αυτή, κατάλαβα ότι οι αδερφοί Κύπριοι είναι πολύ πιο μπροστά από εμάς. Βασικός πολέμιος του νέου προέδρου ήταν ο Κύπριος αρχι-παπάς, που είχε προβεί σε δηλώσεις όπου καλούσε το ποίμνιο του να τον καταψηφίσει. Κρίνοντας από το αποτέλεσμα, όμως, φαίνεται ότι το ποίμνιο σαν απολωλός πρόβατο δεν τον πήρε στα σοβαρά…
Αντίθετα, θυμόμαστε όλοι τι τέλος είχαν στην Ελλάδα οι πολιτικοί που μπήκαν στο στόχαστρο της εκκλησίας (Γιαννάκου, Τζανετάκος, Σημίτης).
