Bonjour!
Μιλούσα σήμερα στο μσν με τον bro (μετά από καιρό, αλλά ας μην γίνω κακός!) και με εξέπληξε όταν με ρώτησε πότε επιτέλους θα γράψω τη συνέχεια στο παρατημένο από καιρό μπλόγκι μου, την ύπαρξη του οποίου νόμιζα ότι αγνοούσε!! Έτσι λοιπόν μετά από ένα και πλέον χρόνο απουσίας συνεχίζω από εκεί που σταμάτησα, έστω για ένα και μόνο άρθρο, αφιερωμένο στους οικογενειακούς δεσμούς, χωρίς όμως να ξέρω σε πόσους μήνες θα είναι η επόμενη ανάρτηση!
Ένα χρόνο μετά λοιπόν και συλλογίζομαι πόσα έχουν αλλάξει! Γιατί σίγουρα ελάχιστα έχουν μείνει ίδια, εκτός ίσως από τη μουσική που ακούγεται στο background καθώς γράφω τούτες τις γραμμές! Μια μουσική λίγο μελαγχολική, λίγο ελπιδοφόρα, έτσι να ταιριάζει με τη νύχτα αλλά και το κλίμα της νέας μου “πατρίδας”, όπου ακόμα περιμένουμε την άνοιξη! Γιατί δε σας το είπα, αλλά μετανάστευσα!! Στην “μαγευτική” Λωζάννη! Γιατί σε εισαγωγικά? Διότι η ατέλειωτη ελληνική φοιτητική παροικία εδώ πέρα τη μισεί, εκτός από εμένα, τους τέσσερις πρώτους μήνες, που την είχα ερωτευθεί! Φυσικά τώρα την έχω σκυλοβαρεθεί κι εγώ και δεν έχω ακόμα προσαρμοστεί απόταν γύρισα μετά τα Χριστούγεννα.
Στην εικόνα λοιπόν βλέπετε το χιλιοπερπατημένο Lausanne-Flon, κάτι σαν το Σύνταγμα, από όπου περνάς για να πας πανεπιστήμιο, για να πας για ψώνια, για να “βγεις για βράδυ”, για οτιδήποτε! Η Λωζάννη είναι μια μικρή πόλη, το μικρό ελβετικό χωριό μου όπως έλεγα πριν κάποιους μήνες!
Τι κάνω εδώ πέρα? Απλούστατα είμαι πλέον “μάνατζερ”, με σαφέστατους στόχους να απολύω κόσμο στο μέλλον!! Έτσι όπως τα λέμε και γελάμε μεταξύ μας οι υπόλοιποι μάνατζερ! Ψέμα, με μένα γελάνε, όταν το δήλωσα σε μια φάση που προσπαθούσα να το παίξω σκληρός negociator! Αν και κατά βάθος νομίζω ότι το πολύ πολύ κανένας CFO να γίνω! Πάντα στην βαρετή θέση!! 
Θα κλείνω τα βιβλία και θα βάζω και τίποτα στην τσέπη! Έτσι για να τιμάμε και την καταγωγή και τα γονίδια μας!! Είναι ενδιαφέρον πάντως να μελετήσει κανείς την εξέλιξη των φιλοδοξιών μου από το αξέχαστο “μάνατζερ στη Vodafone” πριν από μερικά χρόνια!
Ένα χρόνο μετά λοιπόν και αναρωτιέμαι αν το Δ είναι θετικό. Και μάλλον είναι. Διότι κάθε μεγάλη αλλαγή στη ζωή μας κάνει και πιο δυνατούς, αισιόδοξους, ανοιχτούς, με λιγότερες παραξενιές, καλύτερους ανθρώπους με λίγα λόγια. Και ακόμα και όταν σκέφτομαι πόσα χρόνια πέρασαν χωρίς να αποκομίσω το μέγιστο δυνατό σε γνώσεις και εμπειρίες, τα καλύτερα ίσως τελικά να είναι πάντα μπροστά μας. Και το σημαντικό είναι να μην απογοητεύεσαι, να μην χάνεις τους στόχους σου και να μην συμβιβάζεσαι με μια καθημερινότητα που δεν αξίζει.
Πάει, σαν εγχειρίδιο του στυλ “Πώς να αντιμετωπίσετε την κρίση μαλακίας στη ζωή σας” το έκανα! Θα το διαβάζω και θα γελάω μετά πάλι! Πάντως είναι φυσιολογικό, είχα στομαχόπονο το πρωί και ιδού το αποτέλεσμα!!
