Καλή χρονιά!!!
Μετά από μια μακρά περίοδο αποχής από το blogging, o martini επιστρέφει δυναμικά και εύχεται σε όλο τον κόσμο καλή χρονιά και μια νέα αρχή για όσους – όπως για παράδειγμα το παρόν ιστολόγιο- το έχουν ανάγκη, ώστε να αναπληρώσουν τα κενά και τις απογοητεύσεις της χρονιάς που πέρασε!
Εύχομαι σε όλο τον κόσμο να έχει υγεία και τη δύναμη να επιδιώκει αυτό που επιθυμεί!!
Άντε και κάτι για να νιώσουμε:
Βόλτες στην έρημη Αθήνα
Ίσως να είμαι ο μόνος που το λέει, αλλά αυτή η εικόνα της ερημιάς που παρουσιάζει η πόλη τον τελευταίο καιρό μου έχει σπάσει τα νεύρα, ειδικά τη στιγμή που εγώ είμαι ακόμα εδώ-έστω όχι για πολύ… Δεν είναι δυνατόν να κάνεις το Βούλα-Φιξ σε ένα τέταρτο με το λεωφορείο. Δεν είναι δυνατόν να είναι άδειο το Θησείο. Πού πήγε ο κόσμος, τα μποτιλιαρίσματα, οι φωνές, τα κορναρίσματα; Μόνο ηλιοκαμένοι τουρίστες κυκλοφορούν αύγουστο μήνα στην Αθήνα, από αυτούς που περνάνε και βρωμάει όλη η Πλάκα αντηλιακό και σε ρωτάνε σε μια αδιευκρίνιστη, διεθνή διάλεκτο: μαγκαζίνιε?? σύνταγκμα?? μέτρο?? και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε. Όλα τα υπόλοιπα πλάσματα της φύσης είναι είδος προς εξαφάνιση και εσύ αρχίζεις να μοιάζεις στην καρέτα-καρέτα πριν καλά-καλά κατηφορίσεις προς το Ιόνιο!
Όλοι λατρεύουν να λένε πόσο όμορφη είναι η πόλη τον αύγουστο, αλλά αρχίζω να αναρωτιέμαι μήπως είναι από αυτούς που λείπουν όλο τον μήνα. Γιατί μια πόλη χωρίς ανθρώπους είναι απλά ένας σωρός από τσιμέντο! Πάντα αιρετικός το ξέρω!!
Υπάρχουν βέβαια και οι όμορφες στιγμές, ακόμα κι έτσι! Με το δροσερό αεράκι να φυσάει, τους υπαίθριους μουσικούς στους δρόμους, τη γαλήνη της νύχτας. Ναι φυσικά, ο ρομαντισμός δεν πεθαίνει ποτέ!
Παρόλα αυτά, ετοιμάζομαι να αναχωρήσω κι εγώ προς πιο νησιωτικούς προορισμούς, για κανένα μπανάκι σε παραλίες όπου θα υπάρχουν και άλλα είδη, εκτός από αξιαγάπητες γριούλες και συμπαθέστατους συμπολίτες μας που κατάγονται από γειτονική μας χώρα. Πάω να κολυμπήσω σε γαλαζοπράσινα νερά, και να φαντασιωθώ ότι είμαι στη Χαβάη (κόλλημα και αυτό, μα τα γεγονότα με προκαλούν!)
10+1
Μετά από άλλη μια πρόσκληση της φωτεινούλας, ήρθε η ώρα να βγουν στη φόρα διάφορες άχρηστες και άγνωστες λεπτομέρειες για τον martini. Έχουμε και λέμε λοιπόν:
1 ) Παλιά ήμουν μανιακός με την καθαριότητα. Έκρυβα μια χαρτοπετσέτα κάτω από την υδρόγειο σφαίρα και σκούπιζα το γραφείο μου κάθε μέρα. Σήμερα βέβαια παρακαλάω τη γιαγιά μου να το ξεσκονίσει γιατί κολλάει από τη σκόνη!
2 ) Τρώω υπερβολικά αργά. Κάνω προσπάθειες να βελτιωθώ, αλλά δεν βλέπω αποτέλεσμα.
3 ) Λατρεύω να πίνω τον πρωινό καφέ μου το σαββατοκύριακο διαβάζοντας εφημερίδα.
4 ) Αυτή την εργασία java δεν την καταλαβαίνω καθόλου.
5 ) Eίμαι καψούρης με μία από την πρώτη γυμνασίου.
6 ) Το όνομα του blog δεν προέκυψε από το ομώνυμο ποτό!
7 ) Στο πισί μου, έχω τις φωτογραφίες μου αποθηκευμένες μέσα σε φάκελο με το όνομα ασκήσεις προγραμματισμού.
8 ) Έχω ψηφίσει (σε διάφορους τύπους εκλογών) όλα σχεδόν τα κόμματα της βουλής και κάποια από τα απέξω!
9 ) Θα ήθελα να γυρίσω το χρόνο πίσω και να ξανάρχιζα τη ζωή μου από το μηδέν!
10 ) Θέλω να πάω σε λούνα παρκ και συγκεκριμένα να μπω στο μεγάλο τρενάκι! Έχω χρόνια να κάνω και έχω πεθυμήσει την αίσθηση.
+1: Ευτυχώς τέλειωσε γιατί δεν μπορούσα να σκεφτώ τίποτα άλλο!
Με ένα μοχίτο δίπλα στη θάλασσα…
Χάθηκα από το μπλόγκι μου το ξέρω… Η αλήθεια είναι ότι η έμπνευση μερικές φορές τελειώνει (εάν υπήρξε και ποτέ…) Διότι ως γνωστόν άμα τελειώσουν τα ερεθίσματα από την πραγματική ζωή, τελειώνει και η έμπνευση για την e-ζωή… Και τώρα μετά βίας γράφω, είναι η αλήθεια, για να μην έχω μηδέν δημοσιεύσεις όλο τον Ιούνιο…. Όχι ότι έχει και καμιά σημασία δηλαδή. Απλά έτσι, να μην φαίνεται άδειο το κάδρο του e-ειδώλου του εαυτού μου… Μερικές φορές σκέφτομαι μάλιστα ότι ούτε αυτός ο e-martini κατάφερε να γίνει όπως είχε σχεδιαστεί αρχικά, αλλά μεταβλήθηκε σε κακέκτυπο του πραγματικού.
Σκέφτομαι βέβαια ότι τώρα που σφίξανε και οι ζέστες, αυτό το τζάκι στον τίτλο είναι εντελώς εκτός κλίματος και αναρωτιέμαι μήπως τελικά αυτό φταίει για την κακοδαιμονία του ιστολογίου. Μήπως να το μετονομάσω λοιπόν; Όχι ότι είμαι σε καμιά παραλία και πίνω μοχίτο… Απλά λέμε τώρα! Έτσι και αλλιώς μήπως και το χειμώνα είχα τζάκι; Ένας αστικός μύθος ήταν και αυτός. Θα μπορούσα λοιπόν να μετονομάζω το μπλογκ, έξι μήνες έτσι, έξι μήνες αλλιώς. Σαν την Περσεφόνη ένα πράμα: έξι μήνες στο φως της γης, άλλους τόσους στο σκοτάδι του Άδη.
Πόσο παραστατικός αυτός ο μύθος! Ήταν πάντα ο αγαπημένος μου. Μήπως τελικά όλα στη ζωή έτσι δεν είναι; Με την καλή και την ανάποδη. Μια όψη φανερή και μια αθέατη και ερεβώδη. Και όμως να συνδέονται τελικά, έστω και αταίριαστα, και κανείς να μην το καταλαβαίνει. Αυτό που δεν θυμάμαι, όμως, είναι εάν ήταν δικιά της επιλογή της Περσεφόνης ή της το επιφύλαξαν οι θεοί. Γιατί μερικές φορές τα όρια μεταξύ επιλογής και τύχης είναι δυσδιάκριτα και τα παιχνίδια της μοίρας απρόβλεπτα… Αλλά και πάλι, και εάν ακόμη δεν ήταν εκούσια επιλογή η ζωή της Περσεφόνης, γιατί δεν βρήκε τη δύναμη να το αλλάξει;
Συμπέρασμα: πρέπει να ξαναδιαβάσω το μύθο και να κόψω τα μοχίτο…
A, και μέχρι να καταλήξω εάν το θέλω εγώ ή μου το επέβαλλε το λάιφστάιλ, ψηφίστε για το όνομα του blog!
Martini face-off
Μετά από πρόσκληση της φωτεινούλας… Έχουμε και λέμε λοιπόν:
Όνομα: martini
Γενέθλια: 13 Ιουλίου 1985
Ζώδιο: καρκίνος
Χρώμα μαλλιών: καστανά
Χρώμα ματιών: καστανά
Έχεις ερωτευθεί ποτέ: ναι
Μουσική που ακούς: ότι μου πασάρει το σύστημα και η μουσική βιομηχανία και δεν ντρέπομαι που το λέω, γιατί βαριέμαι να το παίξω ψαγμένος και κουλτουρέ (Καλομοίρα φορ έβα!). Χθες βέβαια άκουγα και κάτι fados, κατάλοιπο του ταξιδιού μου στην Πορτογαλία. Ντάξει έχω και κάποιες καλλιτεχνικές εξάρσεις….
Χαρακτήρας Disney: ιδέα δεν έχω. Μίκι μάο και τέτοια δεν μαρέσανε ποτέ, οπότε θα απαντήσω το ψαράκι από το ψάχνοντας το Νέμο και εκείνο το πράσινο τερατίνι, μα πώς το λέγανε δε θυμάμαι, που έχει βγάλει 3 ταινίες? έλα…. α, ναι ο Σρεκ!!! Δεν ξέρω βέβαια αν είναι Ντίσνεϋ αυτά, αλλά δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι καλύτερο…
Ποιός φίλος/φίλη μένει πιό μακριά: χμμμ, η Κατερίνα μάλλον
Πρώτο πράμα που σκέφτεσαι όταν ξυπνήσεις: κατουριέμαι…..
Κάτι που έχεις πάντα μαζί σου και δεν το αποχωρίζεσαι: το κινητό μου; μπα ούτε αυτό…
Τί έχεις στον τοίχο σου: κάτι που αντιπροσωπεύει τη ζωή μου….
Τί έχεις κάτω από το κρεβάτι σου: σκόνη
Αν ήσουν μόνος/η στο σπίτι και άκουγες ένα βάζο να σπάει τί θα έκανες: αν ήμουν ξύπνιος, θα πήγαινα να δω τι έσπασε, αν κοιμόμουν θα γύριζα πλευρό γιατί θα νόμιζα ότι ήταν στη φαντασία μου… Μπα και ξύπνιος ναμουν πάλι αυτό θα νόμιζα, οπότε θα πήγαινα να ελέγξω εάν συνέβη στα αλήθεια…
Αγαπημένος αριθμός: 666
Αγαπημένο όνομα: δεν εχω
Χόμπι: μουσική, κάψιμο στο πισι
Πού θα ήθελες να ήσουν τώρα: οπουδήποτε εκτός από εδώ που είμαι τώρα. Σε άλλο τόπο, σε άλλο χρόνο, σε άλλο πλανήτη ίσως, και σίγουρα με άλλους ανθρώπους
Μία ευχή για το μέλλον: να υπάρχει μια ευχή για το μέλλον
Αν μπορούσες να ταξιδέψεις στον χρόνο και να γυρίσεις πίσω, σε ποιά εποχή θα πήγαινες: οπουδήποτε εκτός από εδώ που είμαι τώρα. Σε άλλο τόπο, σε άλλο χρόνο, σε άλλο πλανήτη ίσως, και σίγουρα με άλλους ανθρώπους
Φωτιά! Πάρε κάτι μαζί σου: ευκαιρία για αλλαγή. Δεν θα έπαιρνα τίποτα
Αγαπημένο λουλούδι: δεν έχω, άσε που δεν ξέρω από λουλούδια
Αγαπημένη σειρά: Top 3: prison break, niptuck, είσαι το ταίρι μου (πιάνονται και παλιές ε?)
Αγαπημένη ταινία: Top 3: Notting Hill, Amelie, Pulp Fiction
Αγαπημένο τραγούδι: Boulevard of broken dreams
Αγαπημένο βιβλίο: Εκατό χρόνια μοναξιά ( Μαρκέζ )
Αγαπημένο ζώο: δεν έχω
Αγαπημένο ρούχο: ότι με κάνει να νιώθω άνετα
Αγαπημένος καλλιτέχνης/ιδα: το είπα και πριν, στα καλλιτεχνικά είχα πάντα το μικρότερο βαθμό…
Αγαπημένο φαγητό: μπριζόλα
Με ποιόν χαρακτήρα καρτούν ταυτίζεσαι: ουφ, πολύ δύσκολες ερωτήσεις….
Κακή συνήθεια: πάρα πολλές, δεν μπορώ να αρχίσω να απαριθμώ τώρα…
Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που σου αρέσει: τίποτα
Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που δεν σου αρέσει: τα πάντα
Συνηθισμένη ατάκα: και πού θες να ξέρω???? ( Χα χα, αυτή είναι η ατάκα!!)
Δουλειά που θα ήθελες να κάνεις: και πού θες να ξέρω???? Κάποτε ήθελα να γίνω κηπουρός, μετά ζαχαροπλάστης, μετά ποητής, μετά δημοσιογράφος, μετά δικηγόρος, μετά μάνατζερ, μετά μάρκετιν μάνατζερ, μετά χρηματιστής, κάπου ανάμεσα πολιτικός μηχανικός για να χτίσω το Ρίο-Αντίρριο, σκηνοθέτης ή σκυλο-τραγουδιστής με μεγάλο νυχτοκάματο, και μετά από όλα αυτά έγινα ηλεκτρολόγος μηχανικός… :’( Στην παρούσα φάση, θα ήθελα να γίνω επιχειρηματίας και να έχω όλα τα κλαμπ στην παραλιακή και στη Μύκονο, στη χειρότερη ένας απλός μπάρμαν, δίπλα σε μια πισίνα σε κάποιο νησί…
Μεγαλύτερος φόβος: ότι τα καλύτερα χρόνια ήδη πέρασαν…
Πιστεύεις ότι τα κατοικίδια είναι: ο μόνος φίλος που θα έχω σε δέκα χρόνια
Η εκδίκηση της μύγας
Αντιγράφω από το in.gr :
Γενετιστές καταφέρνουν να ελέγξουν τη λίμπιντο της μύγας
Το «κουμπί» του φλερτ κατάφεραν να ελέγξουν στη μύγα των φρούτων Βρετανοί και Αμερικανοί Ερευνητές. Τροποποίησαν τις μύγες ώστε τα εγκεφαλικά κύτταρα που ελέγχουν την σεξουαλική συμπεριφορά να ενεργοποιούνται στο εργαστήριο με παλμούς φωτός.
κλπ κλπ κλπ….
Επόμενο βήμα των επιστημόνων είναι να προσδιορίσουν το «διακόπτη» που ενεργοποιεί το κύκλωμα του φλερτ ειδικά στις αρσενικές μύγες.
Ε, ντάξει, μετά από αυτό τα έχω δει όλα….
Νομίζω ότι η μύγα θα πρέπει να είναι πάρα πολύ υπερήφανη που ασχολούνται μαζί της σε τέτοιο βαθμό. Πιστεύω, όμως, ότι για να έχει δίκαιη μεταχείριση όλο το ζωικό βασίλειο, θα πρέπει επόμενος σταθμός της συγκλονιστικής αυτής επιστημονικής έρευνας να είναι η μελέτη των οιστρογόνων της ακρίδας και της τεστοστερόνης της αμοιβάδας. Χώρια που μπορεί έτσι να ανακαλυφθεί και σκάνδαλο από ντοπαρισμένα βακτήρια στην ολυμπιάδα των εντόμων…
Άσχετο, αλλά πάντα έλεγα ότι η πολλή επιστήμη βλάπτει. Εγώ πώς έμπλεξα μαζί της δεν ξέρω. Μάλλον θα τα παρατήσω όλα και θα γίνω μπάρμαν στη Χαβάη.
La Despedida
no hay mas vida, no hay…
no hay mas vida, no hay…
llevame, donde estes
llevame….
Back from NYC
Μόλις επέστρεψα και μπορώ να πω ότι ήταν τέλεια! Άλλη φάση εντελώς η Νέα Υόρκη από ότι έχουμε συνηθίσει και σίγουρα καμία σχέση με τις ευρωπαϊκές πόλεις. Τα πάντα εκεί τα βρίσκεις στην υπερβολή, μια πόλη τεράστια και χαώδης, που έχει παρόλα αυτά τη δική της γοητεία. Οι πανύψηλοι ουρανοξύστες, τα αμέτρητα φώτα που κάνουν τη νύχτα μέρα, οι χιλιάδες τουρίστες, οι άνθρωποι από κάθε γωνιά της γης, ένα πολυεθνικό χρώμα που δίνει άλλο άρωμα στην πόλη αυτή. Είναι πολύ δύσκολο να περιγράψεις ένα τέτοιο ταξίδι. Πρέπει να το έχεις ζήσει για να καταλάβεις! Αλλά ας αφήσω λίγες φωτογραφίες να μιλήσουν από μόνες τους καλύτερα!
Όψη της πόλης από τον 84ο όροφο του Empire State Building:
Η Times Square το βράδυ:
Central Park:
To Central Park είναι κυριολεκτικά τεράστιο, σαν ένα δάσος μέσα στο Manhattan! Kαι γεμάτο από χιλιάδες νεοϋορκέζους που κατεβαίνουν εκεί για βόλτα και για τζόκιν.
Γέφυρα του Μπρούκλυν:
Ελληνική παρέλαση στην 5η λεωφόρο για την 25η Μαρτίου:
Το εθνικό κιτς σε όλο του το μεγαλείο ή ο βασιλιάς καρνάβαλος στην Νέα Υόρκη…
Wall Street:
Στην πατρίδα του καπιταλισμού, όπου βρίσκεις ΑΤΜ μέχρι και στα μπακάλικα και πληρώνεις ως και στα starbucks με πιστωτική, δεν γινόταν να μην επισκεφτείς το χρηματιστήριο και την οικονομική γειτονιά…
Και κάτι μπόνους! Οι χιονισμένες βόρειες περιοχές των ΗΠΑ-Καναδά (φωτογραφία από το αεροπλάνο):
Αυτά για την ώρα. Πάω να ξεκουραστώ και να κοιμηθώ (ξανά!) γιατί το τζετ λαγκ μου έχει πέσει κάπως…
New York, New York
Σε 19 ώρες πετάω για την πόλη που ποτέ δεν κοιμάται. Τρέχω να κοιμηθώ, να πάρω δυνάμεις για το ταξίδι. Καλή αντάμωση φίλοι αναγνώστες. Επιστρέφω σε δέκα μέρες με πολλές πολλές ιστορίες να διηγηθώ!
Για ένα ελεύθερο Θιβέτ
Χθες είχαμε στην Ολυμπία την αφή της ολυμπιακής φλόγας εν όψει των ολυμπιακών αγώνων στο Πεκίνο το καλοκαίρι. Και ενώ φυσιολογικά θα πέρναγε εντελώς απαρατήρητο το γεγονός, κατά τη διάρκεια της ομιλίας του κινέζου προέδρου της οργανωτικής τους επιτροπής, είχαμε τη διαμαρτυρία ακτιβιστών για το, κατεχόμενο από την Κίνα, Θιβέτ.
Mε αυτόν τον τρόπο, μάθαμε και εδώ στην Ελλάδα για το απολυταρχικό καθεστώς της Κίνας, την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και το έγκλημα στο Θιβέτ. Κάτι που είναι αρκετά γνωστό στην υπόλοιπη Δύση, κυρίως μέσω της δράσης του Δαλάι Λάμα, του βουδισμού και διαφόρων αστέρων του Χόλυγουντ. Βέβαια, εδώ μαθαίνουμε μόνο για τους λαούς που καταπιέζονται από αμερικανούς ή συμμάχους τους και κάνουμε τα στραβά μάτια σε όλες τις άλλες περιπτώσεις. Οπότε το συμβάν αυτό λειτούργησε ευεργετικά για την ενημέρωση του κόσμου. Για να μη λέω μεγάλα λόγια, βέβαια, δεν παρακολούθησα καθόλου ειδήσεις από την τηλεόραση, οπότε δεν μπορώ να ξέρω σε τι βαθμό κάλυψαν το συμβάν στην Ολυμπία ή το πέρασαν και αυτή τη φορά στα ψιλά, όπως και τις πρόσφατες ταραχές στη Λάσα, στο Θιβέτ, που φέρονται να έχουν οδηγήσει μέχρι και σε 100 νεκρούς.
Η αλήθεια είναι ότι με αφορμή την φετινή ολυμπιάδα είναι μεγάλη ευκαιρία να προβληθεί το θέμα αυτό και να πιεστεί η Κίνα, ανεξάρτητα από πολιτικά παιχνίδια, να κινηθεί στην κατεύθυνση του σεβασμού των δικαιωμάτων όλων των κατοίκων της και της ελευθερίας των θιβετιανών.
